20 Μαρτίου 2004

Προ τον διευθυντή της Εφημερίδας
«Ελληνικός Τύπος»
Ενταύθα

Κύριε διευθυντά.

Εις την έγκριτη εφημερίδα σας της 5ης Μαρτίου 2004, δημοσιεύσατε επιστολή μας σχετική με το άρθρο του κ. Ανδρικόπουλου για τον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών από την Ελληνική Κοινότητα. Ευχαριστούμε τόσο εσάς όσο και τον κ. Ανδρικόπουλο για τα σχόλια του, αλλά θέλουμε ωστόσο να τον διαβεβαιώσουμε ότι, όλως περιέργως, και ο δικός μας μοναδικός σκοπός είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, που οπωσδήποτε δεν μπορεί να στέκει και από τις δύο πλευρές. Για να κατορθωθεί όμως από την δική μας πλευρά η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, νομίζουμε, ότι στις οποιασδήποτε ερωτήσεις θα πρέπει να δίνονται απαντήσεις σαφείς και ειλικρινές, χωρίς πονηρές υπεκφυγές και ανόητα υπονοούμενα.

Συμφωνούμε λοιπόν με τον κ. Ανδρικόπουλο ότι η ελληνική γλώσσα όντως ήταν, είναι και θα είναι η πιο τέλεια γλώσσα του κόσμου και γι’ αυτό πρώτοι οι Εβραίοι (βλ. μετάφραση της Βίβλου) και μετά οι ομόφρονές τους χριστιανοί την χρησιμοποίησαν για να διαδώσουν τις ιδέες τους όχι από αγάπη αλλά από ανάγκη όπως πολλοί κάνουν σήμερα με την αγγλική γλώσσα.

Η ερώτησή μας όμως «είπαν τα κάτωθι οι ευεργέτες αυτοί του Ελληνισμού, ναι ή όχι ;» δεν απαντήθηκε και εάν ο κ. Ανδρικόπουλος είχε άλλη άποψη δεν του έμενε παρά απλώς να διαψεύσει τα όσα καταθέσαμε. Όμως δεν το έκανε διότι αυτά είναι γραμμένα και ιστορικά αποδεδειγμένα, οπότε γεννάται και πάλι το ερώτημα τι είδους «Ελληνική» παιδεία διδάσκει η Ελληνική Κοινότητα, όταν παρουσιάζει κάκιστα στα παιδιά μας αυτούς τους δεδηλωμένους ανθέλληνες ως τάχα... «μεγάλους» διδασκάλους του Ελληνικού Πολιτισμού;
Πρέπει εμάς να μας ικανοποιεί άραγε η αμυδρή ελπίδα ότι τα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν ίσως καταλάβουν και απορρίψουν τα ψέματα που τους διδάξατε;
Φυσικά θα αστειεύεστε κύριε Ανδρικόπουλε !
Όσο για τις, κατά την άποψή σας πάντα, «ειρωνικές» μας απόψεις, τι να πούμε ;
Ενοχλείται η ευαίσθητη εξοχότητά σας, όταν εμάς μας θέλετε υποχρεωμένους να καταπίνουμε χωρίς αντίρρηση τα εξωτερικώς ζαχαρωμένα δηλητηριώδη χάπια του ενός και του άλλου επί 20 ολόκληρους αιώνες ;

Συμφωνείτε κ. Ανδρικόπουλε ότι στους «βολεμένους» υπάρχουν και εξαιρέσεις και αναφέρετε τους Παπαφλέσσιδες και Αθανάσιους Διάκους. Δεν είδαμε όμως να στήνεται ο ανδριάντας τους εμπρός από το αθηναϊκό Πανεπιστήμιο, δίπλα στο Ρήγα Φεραίο, αλλ’ αντ’ αυτών εκείνος του Γρηγορίου του Ε΄ που ως γνωστόν αφόρισε όσους άρχιζαν επαναστάσεις για την Εθνική Παλιγγενεσία.

Σήμερα φωνάζουν οι πολλοί χριστιανοί δημαγωγοί ότι τάχα «οι ήρωες του 1821 πολέμησαν για του Χριστού την πίστη την αγία!». Αυτό έιναι ψέμα. Τα παλικάρια του 1821, όπως και τα μωραϊτικα παλικάρια του 1806 που ξεπάστρεψαν από κοινού οι παπάδες του Καλλίνικου Δ και οι Τούρκοι, έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τους ρασοφόρους και του... «Χριστού την πίστη την αγία», γιατί αν άκουγαν τα προδοτικά κηρύγματά τους, θα ήμασταν ακόμα δούλοι στους Τούρκους, αφού, σύμφωνα με την Εκκλησία, η τουρκική κατοχή ήταν... πάνσοφο έργο του εξ ίσου «πανσόφου ημών Κυρίου δια να διαφυλάξει αλώβητον την αγίαν πίστην ημών» ( βλ. «Πατρική Διδασκαλία») και ο Σουλτάνος ήταν «κατά μίμησιν του Θεού διωρισμένος... δια να γυμνάζη τους ανθρώπους εις την υποταγήν και να αναχαιτίζη τας ορμάς της κακίας με την δοθείσαν εις αυτόν εξουσίαν παρά του Θεού» (πατριαρχική εγκύκλιος του τέλους του 18ου αιώνος).

Το παραμύθι για τάχα αγώνα «για την πίστη» κατασκευάστηκε πολύ αργότερα, όταν η Εκκλησία κατέλαβε όλα τα παρεξουσιασιτκά κέντρα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Για να σκεπαστεί η ντροπή του 1826, όταν το Πατριαρχείο έστειλε αρχιερείς στην Στερεά Ελλάδα, για να πείσουν τους αφελείς ραγιάδες να προδώσουν τον αγώνα και να δηλώσουν υποταγή στον Κιουταχή, κηρύσσοντας τους εαυτούς τους «ευχαρίστους εις την δουλικήν κατάστασιν». Για να σκεπαστεί και η ντροπή του Μαϊου 1828, όταν έστειλε η Εκκλησία 4 αρχιεπισκόπους στη Μεσσηνία για να βοηθήσουν τον Ιμπραήμ, προτρέποντας «τους λαούς της Ελλάδος εις υποταγήν». Οι ήρωες του 1806 και του 1821 πολέμησαν για την Ελλάδα όχι για τον Χριστιανισμό. Εκτός και αν μπορούν να θεωρούνται όχι απλώς εφ’ όρου ζωής χριστιανοί, αλλά και σταυροφόροι στρατιώτες όσοι βαπτίζονται ακουσίως σε νηπιακή ηλικία.

Καθησυχάζουμε πάντως τον κ. Ανδρικόπουλο, ότι δεν θα πρέπει ν’ ανησυχεί από τα όποια ιστορικά ξεμπροστιάσματα των ομοίων του, διότι η... φωτοδοτική ιδιότητα είναι φαίνεται πολύ διαδεδομένη στην θρησκεία τους. Ακόμα και στους δικούς μας «ασήμαντους» καιρούς έχουμε πολλούς «φωστήρες της τρισηλίου θεότητος» που τους χειροκροτεί και τους προσκυνάει το βυθισμένο στην άγνοια ελληνικό ποίμνιο. Ας γνωρίσουμε μερικούς από αυτούς:

Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Κληρικολαϊκό Συνέδριο Μόντρεαλ, Μάιος 1977: «I don’t care if your kids are Greeks. I care only if they are Greek Orthodox in Faith».

Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βορείου και Νοτίου Αμερικής, εφημερίδα «New York Times» 25 Σεπτεμβρίου 1967: «Έχουμε ανάγκη μιας νέας θρησκείας χωρίς τας ελληνικάς ιδέας».

Πατριάρχης Βαρθολομαίος: «...δυστυχώς οι δύο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι, το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές....». (αυτή η χυδαία φιλοτουρκική δήλωση του Πατριάρχη έγινε μία μόλις εβδομάδα πριν την ενθρόνισή του, στις 22 Νοεμβρίου του 1991 και δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «Αυριανή» και «Ελεύθερη Ώρα» στις 30 Οκτωβρίου 1991).

Να μην λησμονήσουμε να προσθέσουμε λοιπόν στους προϋπάρχοντες τρεις «φωστήρες» και τους παραπάνω, για να τους γιορτάζουμε όλους μαζί στις 30 Ιανουαρίου στις σχολικές μας εορτές. Αν μη τι άλλο, για να μην ακουστούν παράπονα ότι μερικοί αδικούνται.

Το ότι είναι αλώβητη και βαθιά ριζωμένη η χριστιανική πίστη στον ταλαιπωρημένο λαό μας ούτε και εμείς το αμφισβητούμε κ. Ανδρικόπουλε. Αναρωτιόμαστε όμως ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ έγινε αυτή «αλώβητη» και ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ «ρίζωσε βαθιά». Γι’ αυτό όμως πρέπει να κάνουμε μία μεγάλη αναδρομή στην εθνική μας Ιστορία, συνεπώς λόγω χώρου θα περιορισθούμε εδώ σε λίγα ενδεικτικά μόνον από τα αναρίθμητα κατορθώματα της Θρησκείας της .... «Αγάπης».

1) Διάταγμα των αυτοκρατόρων Θεοδόσιου και Βαλεντινιανού προς Έπαρ¬χο Πραιτορίου Ισίδωρο την 14 Νοέμβ. 435 μ.Χ.
«Διατάσουμε, όλα τα ιερά και οι ναοί (δηλαδή οι ναοί της ελληνικής θρησκείας του δωδεκαθέου) όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της χριστιανικής θρησκείας... αν με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτό τον νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου».

2) Διάταγμα Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α' προς τον Ταύρο, Έπαρχο του Πραιτορίου τον Δεκέμβριος του 354 μ.Χ. (Ιουστινιάνειος κώδικας 1.10).
«Να κλείσουν όλοι οι ναοί (δηλαδή οι ναοί της ελληνικής θρησκείας του δωδεκαθέου) σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης... Αν κάποι¬ος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτό τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό».

3) Διάταγμα Αυτοκράτορα Λέοντα και Ανθέμιου προς Διόσκωρο έπαρχο του πραιτορίου το 472; μ.Χ. (Ιουστινιάνειος κώδικας 1.10.8)
«Τέτοιου είδους πράξεις (δηλαδή ιεροτελεστίες της ελληνικής θρησκείας) αν εξακολουθούν να συμβαίνουν ή καταγγελθεί ότι συμβαίνουν ακόμα και σε κάποιο λιβά¬δι ή σπίτι, το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί (δηλαδή θα δημευτεί) στο ταμείο των ιερότατων ανδρών... (δηλαδή των ιερέων της χριστιανικής εκκλησίας) ενώ ο ιδιοκτήτης του που έ¬δωσε την συγκατάθεση του να μιανθεί ο τόπος, θα αποπεμφθεί από το (οποιοδήποτε) αξίωμα του, θα χά¬σει την περιουσία του και αφού υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα και θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία».
.Αν μελετήσουμε πιο προσεκτικά αυτά τα ολίγα από τα πάμπολλα κατορθώματα της Ορθοδοξίας κατά του Ελληνισμού θα διαπιστώσουμε ότι το Ελληνικό Έθνος (όχι Ελληνικό Κράτος) είναι ακόμη υπόδουλο, αλλά αυτό κ. Ανδρικόπουλε χρειάζεται άλλη συζήτηση, για να μην καταχραστούμε λόγω χώρου τη φιλοξενία σας.

Τιμή και Μνήμη για Θεούς και Προγόνους.

Η Γραμματεία των Ελλήων Εθνικών στον Καναδά