(Η ομιλία του Αριστείδη Σώρη στην Α Πανελλαδική Σύνοδο των ιερέων/ιερειών της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου «2018»)

Είναι χαρακτηριστικό των εκκινήσεων, να μεταφέρεις έναν προσωπικό απολογισμό, όπου στο τέλος θα πρέπει να έχεις φύγει με ένα κοινό προγραμματισμό. Είναι το απαραίτητο βήμα για την συγχρονικότητα που χρειαζόμαστε σε αυτόν τον νέο κύκλο που μπήκαμε.

Μας παρατηρούν μάτια, Συνέλληνες, που το ασπράδι στο άνοιγμα τους, γίνεται έκρηξη στο μαύρο φόντο. Είχα την χαρά να τ’ αντικρίσω αρκετές φορές. Μέχρι σήμερα, η προσωπικότητα του κάθε ενός από εμάς και οι συμπεριφορές της, ήταν το σημείο αναφοράς του όποιου κύκλου ανθρώπων είχαν επικοινωνία μαζί μας, με τον οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό που καλούμαστε σήμερα να μορφοποιήσουμε, είναι ο ενιαίος χαρακτήρας και η συλλογική μας προσωπικότητα. Η κοινή και όσο το δυνατόν ταυτόχρονη δημόσια παρουσία μας, είναι η συνθήκη που θα εδραιώσει τον Φορέα μας στην συνείδηση, τόσο των ανθρώπων που βρίσκονται στα δακτυλίδια των κύκλων μας, όσο και στην ευρύτερη κοινωνία.

Διάφορες συγκυρίες και συνθήκες, έχουν κάνει την εποχή μας πιο ελαστική απέναντι στις προθέσεις μας, αλλά όχι στον σκοπό μας, και μιλώ για την Επανελλήνιση. Από την ευκολία στην προσβασιμότητα της πληροφορίας, μέχρι και στην υλοποίηση στόχων, που άλλες εποχές θα φαίνονταν αδιανόητοι. Αυτή όμως η διαπίστωση είναι επίσης η ίδια, που μας υποχρεώνει να αναπτύξουμε περαιτέρω την διορατικότητα και εξυπνάδα μας. Καλούμαστε να συμπεριφερθούμε με Οδυσσειακό πνεύμα, με την Θεά Μήτιδα καρφωμένη στον εγκέφαλο.

Νομίζω πως είναι ήδη ξεκάθαρο σε όλους μας, πως εδώ που βρισκόμαστε δεν μας οδήγησε καμία οργή ή αγανάκτηση, πόσω μάλλον εκδικητικότητα απέναντι σε υπαρκτούς δυνάστες. Τα συναισθήματα δεν εκφράστηκαν, παρά μόνο μετά από κόπο και με την μορφή της χαράς. Όμως, όταν έχουμε να κάνουμε με την Ρωμιοσύνη, έχουμε να κάνουμε μόνο με τέτοια. Έχουμε να κάνουμε με το βαθύ μονοθεϊστικό ρίζωμα. Βέβαια, εφόσον είναι αναγνωρίσιμο, τότε παύει ν’ αποτελεί και απροσπέλαστο εμπόδιο. Η γνώση της ψυχοπαθολογίας του, η ιεράρχηση που έχει τεθεί στα μυαλά τους, η δοσολογία εγωϊσμού που έχει χτυπηθεί ως ενδοφλέβια ένεση, είναι πληροφορίες που μας καθιστούν «παίκτες» με το Π κεφαλαίο.

Νομίζω, πως η απόφαση για Επανελλήνιση και οι τρόποι που αυτή θα μπει σε λειτουργία, σ’ εμένα τουλάχιστον είναι ξεκάθαρο, πως εντάσσονται στην πνευματική ανθρώπινη ανάγκη και λογική υποχρέωση απέναντι στην Αρμονία και την Δικαιοσύνη. Είναι η απειροελάχιστη συμβολή μας στην καλή ενεργειακή ροή, είναι ο ελάχιστος σεβασμός και κατανόηση στην μορφοποίησή μας. Είναι η δυνατότητα συλλειτουργίας που μας δίνεται, η ευκαιρία που έχουμε στην Ελευθερία. Είναι ταυτόχρονα και απόδοση τιμής, προς όλους εκείνους που βάστηξαν υγρές τις φωλιές νερού και εμείς σήμερα ήπιαμε νεράκι.

Η δράση, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η δική μας παρουσία στον δημόσιο χώρο, είτε πρόκειται για την απρόσωπη μεγαλούπολη, είτε για το απόλυτα προσωποποιημένο χωριό, έχει κοινά χαρακτηριστικά, σε διαφορετικές απλώς κλίμακες. Η Επανελλήνιση, δεν μπορεί παρά να είναι μια πολυεπίπεδη και πολύμορφα στοχευμένη διαρκής παρεμβατικότητα, με σκοπό την δημιουργία Ρυθμού. Η εκδήλωση αυτού του Ρυθμού, η επανάληψη του, πρόκειται να λειτουργήσει ως δικλείδα ασφαλείας για ένα αρκετά μεγάλο κατά την εκτίμηση μου κομμάτι ανθρώπων, που σήμερα βρίσκονται ακόμη στην θέση του παρατηρητή.

Στο σαλόνι που μπήκαμε να περπατήσουμε, δεν μπορεί να μπούμε, ούτε με τ’ άρβυλα βουτηγμένα στην λάσπη, ούτε να ριζώσουμε στην γωνιά, ψιθυρίζοντας και περιμένοντας την πρόσκληση σε χορό, κάποιου παρτενέρ.

Στον τόπο μου, στον δικό μου μικρόκοσμο, από την στιγμή που έπαψα να είμαι περιστασιακός υπερασπιστής του Ελληνικού πνεύματος, προσπάθησα να ιεραρχήσω τον σχεδιασμό της παρεμβατικότητας μου. Κατ’ αρχάς, φρόντισα να γίνω ορατός στόχος. Η τοπική εκκλησία, οι θεολόγοι της, το πολιτικό και Δημοτικό προσωπικό, γνωρίζουν καλά και ποιος είμαι και τι επιδιώκω. Φρόντισα δηλαδή να με αναγνωρίσουν ως αντίπαλο, άρα να μας ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ. Η κατά το παρελθόν και επί μακρόν εμπλοκή μου με την βλακώδη «πολιτική» διαδικασία, δεν πήγε χαμένη, αφού η αυτοκριτική μου στον δημόσιο χώρο, κρίθηκε στο αξιακό πεδίο των τελικών επιλογών. Η κριτική μου στον σύλλογο δασκάλων και καθηγητών για το αναμάσημα της διδακτέας ύλης στο κοινωνικό φροντιστήριο και για το αποτέλεσμα που δημιουργούν, στάθηκε αφορμή για πραγματική κουβέντα. Η κουβέντα με συγκεκριμένους ανθρώπους, δεν είναι πια γενική, αλλά όλο και από μόνη της οδηγεί στην αναγκαιότητα της κοινής παρουσίας, στην δημιουργία οργανωμένου τοπικού παραρτήματος του Φορέα μας.

Συνεισφορά λοιπόν σε αυτή την σύνοδο, θα είναι η δημιουργία αυτού ακριβώς μέσα στο 2018, αλλά και η υλοποίηση άλλης μιας ιδέας. Προσπαθώ να δημιουργήσουμε ένα ιντερνετικό τοπικό κανάλι, όπου θα κυριαρχεί το video. Η ιδέα είναι απλή. Να δείξουμε στον κόσμο του νησιού, την κρυμμένη ιστορία του με την δημιουργία στοχευμένων ντοκιμαντέρ, τον φυσικό πλούτο του νησιού, που τον ξεσκίζουν ανελέητα, αλλά ταυτόχρονα και να τον εκθέσουμε με τις τοποθετήσεις του. Για παράδειγμα: «ελεημοσύνη ή ανθρωπισμός;» Ρωτάς τον θεολόγο, τον Δήμαρχο, τον παπά, τον ψαρά, τον επαγγελματία, τον πιτσιρικά και τον εκπρόσωπο της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας στο νησί μας. Με λίγα λόγια, θέληση μας είναι να αρχίσουμε σιγά – σιγά να εισάγουμε ποιότητες κριτηρίων για όλα τα θέματα του νησιού, κοινωνικά, πολιτικά, αστυνομικά και ο,τιδήποτε άλλο. Φανταστείτε το αίτημα για ώρες εκμάθησης τοπικής Ιστορίας στα σχολεία του νησιού, τι απαντήσεις θα είχε στον δημόσιο χώρο και τι πιέσεις θα μπορούσε να ασκήσει. Ταυτόχρονα δε, με αυτή την μέθοδο μπαίνει κάποιος στο πεδίο με ίσους όρους, χωρίς να χρειάζεται να «κερδίσει» τον λόγο και τον χώρο, παρά μόνο να προσπαθήσει να δείξει δρόμους σκέψης, να θέσει το δικό του αξιακό ζητούμενο, άρα να συνεισφέρει έμπρακτα και άμεσα στην διαδικασία της παιδείας.

Η όποια αίσθηση, Συνέλληνες, δεν είναι και πραγματικότητα. Πραγματικότητα καλούμαστε να την κάνουμε εμείς, που και πάλι τα καλύτερα αποτελέσματα να φέρουμε, αίσθηση θα είναι ακόμη. Όμως, τι Θεία Τύχη, να είμαστε σύγχρονοι και ταυτοχρόνως να είμαστε ικανοί να συντονίσουμε και να συντονιστούμε σε αυτόν τον νέο κύκλο. Η προσπάθεια τήρησης του εορτολόγιου μας σε γενικό, όσο και τοπικό επίπεδο, θα συμβάλει επίσης αρκετά στον ενιαίο βηματισμό μας.

Ο θυμός και η επιθετικότητα που αναδύονται κάποτε – κάποτε, μπορεί να συνάδουν με κάποιες συναισθηματικές μας ανάγκες, όμως δεν προσφέρουν τίποτε άλλο στον τρόπο που επιλέξαμε να βιώσουμε την ζωή μας. Πρέπει να διατηρούμε πάντοτε την ηρεμία του ανωτέρου, αυτή που θα βάλει σε κίνηση την απαιτούμενη και υπάρχουσα κατά την άποψή μου κρίσιμη μάζα αυτού του κύκλου, αυτή που θα φέρει στο προσκήνιο ανθρώπους κλειδιά, που θα ξεκλειδώσουν μια σειρά από ζητήματα και θα δημιουργήσουν την σωστή και πραγματική μας εικόνα. Μια εικόνα ανωτερότητας, σοβαρότητας και αυτοπεποίθησης.

Νομίζω πως είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε οικονομικούς πόρους από τις ίδιες τις περιοχές μας, να ετοιμάσουμε το θηλύκωμα, την υποδοχή της εξωστρέφειάς μας στους ειδικούς όρους της κάθε περιοχής. Η καλή γνώση του δυναμικού και των ιδιοτήτων του σε όλο το φάσμα της επιρροής μας, μπορεί την κατάλληλη στιγμή να λειτουργήσει κάλλιστα ως μια εργαλειοθήκη. Η διασύνδεση μεταξύ μας, η δημιουργία ακόμη και εσωτερικού ανταλλακτικού εμπορίου, προσφέρει πολυεπίπεδα απαιτούμενα αποτελέσματα, τόσο σε συλλογικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Μελλοντικές πανελλαδικές εκστρατείες, όπως λ.χ. συλλογή χρημάτων για ανεγέρσεις Ναών, όχι μόνον μας ενοποιούν αλλά και δημιουργούν νέες καλές επαφές, πιο προχωρημένες από την άηχη γενική συγκατάβαση.

Η πρόταση μου λοιπόν, εάν πρέπει να την βάλω σε μια φράση, θα είναι «στην Αγορά Συνέλληνες, στην Αγορά!». «Στην Αγορά», με αυτοπεποίθηση και με όλον τον πλούτο των αρετών. Το μόνο που τους σώζει είναι η συνήθεια. Δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο, βρισκόμαστε σε πλεονεκτική θέση και ήρθε η ώρα, αυτή την φορά, την άγκυρα να την ρίξουμε εμείς.